برکه و ماهی

منم آن ابرِ سپیدى که ازاین پست رهیده

منم آن بى پر و بالى که از این خاک پریده

منم آن شاخه‌ی بیدی که پریشان شد و مجنون

ز خیالت همه شب چشم تَرَش خواب ندیده

منم آن ماهى عاشق که از این جوی به آن جو

به هواى تو سفر کرد و به دریات رسیده

منم آن باد سبکبال که هر صبحدم ‌آرَد

خبرى خوش که شب پیش ز موی تو شنیده

منم آن برکه‌ی خندانِ خوش‌اقبال که پنهان

لب او نیمه‌شبان بر لب مهتاب رسیده